NOWE ODCINKI ZAMIESZCZANYCH TU POWIESCI DOSTĘPNE Sˇ NA STRONIE WWW.FANTASTICA.WEBPARK.PL

JESLI DACIE JAKI¦ ZNAK ZE NADAL TU ZAGLˇDACIE - POJAWIˇ SIĘ I TUTAJ!

POZDRAWIAM - AUTOR :-)

Snake znalazł się w wirze walki wraz z piesz± dywizj± w której byli także Marco, Gladius i Rocco. Wszyscy czterej wymachiwali swymi mieczami tak dobrze, jakby się urodzili z nimi w ręku. Siali spustoszenie w¶ród swoich wrogów, z których niejeden z pewno¶ci± wolałby spotkać samego diabła, niż po mistrzowsku władaj±cego mieczem Marco czy Gladiusa. Snake dodatkowo pobudzony do działania tym, że walczy wła¶nie z mordercami swoich bliskich stał się jakby innym człowiekiem. Bez lito¶ci wbijał miecz w piersi swych wrogów i z rozmachem roztrzaskiwał ich czaszki. Krew pryskała wkoło jak z fontanny, ale Snake i jego koledzy jakby nie czuli licznych powierzchownych ran, które zadali im wrogowie. W czasie bitwy Gladius był nawet bliski ¶mierci, ale ostrzeżony przez Rocco odwrócił się i w porę dojrzał atakuj±cego go olbrzymiego brodacza, który wygl±dał, jakby dopiero co wyszedł z samego ¶rodka piekła. Miał otwart± gębę, z której wydobywał się przeraĽliwy wrzask i uniesion± nad głowę rękę z toporem. Gladius nie czekaj±c dłużej wbił swój miecz wprost w rozdziawion± paszczę przeciwnika i tak zakończył jego marny żywot. Przewaga armii Antoniusa była coraz bardziej widoczna. Przerzedzone oddziały wroga zaczęły się z wolna wycofywać. Niektórzy wrodzy wojownicy uciekli, a żołnierze z zamku ruszyli za nimi w pogoń, by ich zniszczyć raz na zawsze. Niedobitki brodatych wojowników z Sun-Stock walczyły jeszcze resztkami sił, ale ich klęska była już oczywista. W końcu z około tysi±ca ludzi pozostało ich ledwie kilkudziesięciu. Żołnierze i pomagaj±cy im chłopi z okolicznych wsi chcieli ich wybić co do ostatniego, chociaż sami stracili wielu ludzi. Król Antonius siedział na swym koniu i wła¶nie miał zamiar opu¶cić pole bitwy. Wygrana była już pewna. Sam król pokazał prawdziwie mistrzowskie umiejętno¶ci w szermierce i jeĽdzie na koniu, z którego nie dał się zrzucić. Pozbawił życia około cztery tuziny wrogów. Ale nadeszła chwila, kiedy to on sam potrzebował pomocy: jeden z wrogów, który nie wiadomo sk±d wytrzasn±ł łuk wystrzelił w kierunku króla, trafił jednak w tylni± nogę jego konia. Ogier stan±ł dęba i zrzucił króla na ziemię. Antonius podniósł się wprawdzie szybko na nogi, ale już druga strzała rozcinała powietrze mierz±c wprost w jego serce. Snake, który przypadkiem znalazł się w pobliżu widz±c co się dzieje, bez zastanowienia skoczył do przodu i zasłonił sob± władcę. Strzała trafiła go w lewe ramię. W tym samym czasie Gladius jednym cięciem pozbawił głowy niedoszłego zamachowca. Marco wyj±ł ostrożnie strzałę z ciała Snake’a, a Rocco i król zajęli się koniem. Rocco złamał strzałę, która przeszła na wylot tuż ponad kolanem zwierzęcia i szybkim, zdecydowanym ruchem wyci±gn±ł j± z nogi konia. Po krótkim czasie wszyscy znaleĽli się na wolnej od wygasaj±cej już bitwy przestrzeni. Król Antonius pochylił się nad rannym.
- Dzięki ci, chłopcze! Ocaliłe¶ mnie!
- To mój obowi±zek... – powiedział Snake patrz±c królowi w oczy.
- Gdzie jest Ferdinald?! Trzeba mu pomóc, jest ranny! – zwrócił się Antonius do przyjaciół Snake’a.
- To nieduża rana, nic mi nie będzie – zaprotestował Snake.
- Leż, chłopcze! – uciszył go król – Mocno krwawisz, nie chcemy cię stracić.
Wtedy doł±czył do nich Hallmark. Wytarł swój zakrwawiony miecz o trawę i usiadł przy przyjaciołach, kłaniaj±c się królowi.
- Co ze Snake’m ? – zapytał – Mocno oberwał?
- Będzie żył – powiedział Gladius – Nie widziałe¶ Ferdinalda?
- Pognał na koniu za jakim¶ tam smrodem... Niedługo pewnie wróci z jego głow±!
To be continued...
*************************************
Uwaga! Po tej powtórce nowe odcinki!!!

Mijały kolejne dni. Snake spotykał się nadal z Justyn±, ale teraz już umawiali się w różnych miejscach staraj±c się, by nikt ich nie zauważył. Raz jednak Snake’owi udało się namówić ukochan±, by poszła z nim do jego miasta, a dokładniej do gospody Fonda. I o dziwo została ona tam przyjęta bardzo życzliwie. Marco, Rocco, Gladius, Ferdinald i Hallmark szybko polubili ¶liczn± blondynkę nie tylko za jej wygl±d, ale i wspaniał± osobowo¶ć. Pewien typ imieniem Flavio zacz±ł się nawet do niej przystawiać, ale spotkawszy się z groĽnym spojrzeniem Snake’a i jego przyjaciół szybko opu¶cił lokal. Justyna poznała też Nicolę, z któr± do¶ć szybko się zaprzyjaĽniła. Wieczory Snake i jego ukochana spędzali zwykle razem, ogl±daj±c zachód słońca na wzgórzu za miastem lub rozmawiaj±c czule przy ognisku pod lasem. Oczywi¶cie Justyna za każdym razem musiała wymy¶lać jakie¶ sprytne wymówki, miała jednak dar przekonywania więc wszystko szło gładko. Przyszedł jednak czas, gdy czarne chmury miały zawisn±ć nad t± krain±.

Pewnej nocy Snake’a wyrwały ze snu hałasy na korytarzu. Ubrał się więc i wyjrzał ze swego pokoju. Po całym zamku biegali uzbrojeni żołnierze, każdy się dok±d¶ ¶pieszył chociaż na zewn±trz było jeszcze ciemno. Nagle zauważył przechodz±cego korytarzem Hallmarka.
- Hej, poczekaj! – zawołał – Powiedz mi, co się tu dzieje! - Nic nie wiesz? – Hallmark był jeszcze bardziej zdziwiony niż on – Ci dranie z Sun- Stocku znów najechali nasze ziemie. Mówi±, że jest ich ponad tysi±c. Id± w kierunku stolicy. Nasze wojsko nie wystarczy, więc król zarz±dził powszechn± mobilizację. Każdy kto może ustać na nogach i ma chociaż jedn± sprawn± rękę musi stawić się w zbrojowni. Ruszaj się, Snake!
- Dzięki... – wymamrotał Snake, po czym zatrzasn±ł za sob± drzwi i ruszył do zachodniej czę¶ci zamku. Przypomniał sobie, że wreszcie staje się to, na co tak długo czekał: bandyci, którzy wymordowali mu rodzinę wreszcie byli w zasięgu jego ręki. Chęć zemsty mobilizowała go do działania. Zszedł po schodach i znalazł się na obszernym holu przed zbrojowni±. Było na nim pełno wojska i prostych chłopów, którzy przybyli tu by razem z armi± stawić czoło najeĽdĽcom
Po drodze spotkał swoich przyjaciół. Uzbrojeni w miecze lub topory, w skórzanym ubraniu i ciężkich wojskowych butach ¶miali się i żartowali. Być może był to taki sposób na odreagowanie stresu, a może po prostu nie mogli się już doczekać walki. Snake przywitał się z nimi i wszedł do słabo o¶wietlonej sali pełnej różnego rodzaju narzędzi do zabijania. Spotkał tam kapitana Rudolpha, który zajmował się wydawaniem broni.
- I co chłopcze? Doczekałe¶ się! – powiedział kapitan wręczaj±c mu ostry miecz z ozdobn± rękoje¶ci± – Nie rozstawaj się z nim! On może uratować ci życie!
Snake z wyraĽnym zadowoleniem wzi±ł miecz do ręki. Kapitan podał mu szeroki pas do którego można było przypi±ć miecz i mundur, na który składała się skórzana kurtka i mocne, wysoko sznurowane buty. Snake podziękował i skierował się do wyj¶cia, po czym doł±czył do swych kolegów. Kilka chwil póĽniej wszyscy razem poszli do sali jadalnej, gdzie kucharze uwijali się przy stołach przygotowuj±c jedzenie przed wypraw±. Zaczynało już ¶witać. Lud zgromadzony na placu oklaskami przywitał siwego już króla Antoniusa, który pojawił się na balkonie swojej komnaty.
- Drodzy mieszkańcy, żołnierze i wy wszyscy którzy dzisiaj tak licznie zgromadzili¶cie się by bronić granic naszego królestwa! Oto nadszedł dzień, gdy musimy stan±ć twarz± w twarz z nieprzyjacielem. Musimy wypędzić go z naszej ziemi aby¶my nadal mogli tu spokojnie żyć. Dzisiaj ruszamy do walki. Wierzę, że Wielki Władca, którego duch strzeże naszego miasta poprowadzi nas do zwycięstwa! Nie zostanę w zamku! Razem z wami pojadę by walczyć o dobro i sprawiedliwo¶ć! Rodacy, do broni!
I jakby na potwierdzenie słów króla na plac wjechały dwie drewniane katapulty wielko¶ci kilku dorosłych mężczyzn, ci±gnięte przez cztery konie. Na dziedzińcu ustawiło się kilka setek żołnierzy na koniach, którzy na dĽwięk rogu skierowali się ku bramie miasta. Za nimi pod±żyło regularne piesze wojsko i rezerwa a na samym końcu ochotniczy wie¶niacy z kosami, widłami i siekierami w rękach. Szli w pal±cym słońcu, wci±ż na północ. Wreszcie w oddali zobaczyli armię wroga. Wrodzy wojownicy również zatrzymali się na ich widok.
22 Król Antonius, w wojskowym ubraniu podobnym do ubioru swych ludzi, jednak dużo bogatszym, bo obwieszonym medalami i złotymi łańcuchami, na swoim czarnym koniu stał po¶rodku pierwszej linii swojej armii. Po jego obu stronach znajdowali się generałowie dywizji: roze¶miany od ucha do ucha Ferdinald, spokojny, wpatrzony w dal Rudolph, Crato z dzikim błyskiem w oku oraz długowłosy osobnik, którego Snake nie znał. Mówiono na niego Mauzer. Chwila postoju nie trwała długo. Przeciwnicy z wrzaskiem z tysi±ca gardeł ruszyli z impetem na armię z zamku Green Hills. Ci natomiast zachowali spokój. Wreszcie, gdy nadeszła dogodna chwila i wrogowie znaleĽli się u podnóża pagórka, król Antonius uniósł rękę i czterech dowódców wraz ze swoimi oddziałami ruszyło w dół jak lawina. Stukot końskich kopyt brzmiał jak grom, jednak jeĽdĽców nie było więcej niż dwustu. Wkrótce zmieszali się z wojskami wroga niszcz±c ich pierwsze linie potężnym uderzeniem. Końskie kopyta bezlito¶nie tratowały wrogich wojowników, których większo¶ć była pieszo, jednak ich zajadło¶ć wkrótce wzięła górę. Z dzikim zapałem str±cali żołnierzy z koni i odr±bywali im głowy toporami lub wbijali swe włócznie w boki zwierz±t. Król Antonius zadecydował o wysłaniu do walki piechoty. Żołnierze ochotniczo zbiegli w dół do ogarniętego walk± tłumu, wraz z nimi poszli chłopi ze swymi kosami i siekierami. Kiedy cała jego armia znalazła się na polu bitwy, król spi±ł swego konia ostrogami i samotnie rzucił się w sam ¶rodek walcz±cego tłumu.
To be continued...
**************************************
Uwaga! Po tej powtórce nowe odcinki!

- Czego chcesz, Don Falco?
- Szefie, ten typ... Widziałem go wczoraj z twoj± siostr±!
Victorowi zabłysły oczy. Złapał Snake’a za gardło i krzykn±ł:
- Jak ¶miałe¶, ty ¶mieciu! Chętnie bym cię... – strzelił mu w twarz otwart± ręk± – Falco! Rozwal gnoja! Nie chcę sobie brudzić r±k tym...
Po raz kolejny splun±ł na ziemię. Don Falco zatarł ręce z rado¶ci i wyj±ł zza pasa miecz
- Jestem Falco Niezwyciężony! Skończysz jak rozdeptany robak!
Trochę brzuchaty, ale wysoki wojownik o ognistych, br±zowych oczach zrobił zamach i wymierzył cios. Snake uchylił się przed ¶wiszcz±cym ostrzem, ale napastnik zaatakował po raz drugi, mierz±c mu prosto w serce. Ten odskoczył w bok, ale zrozumiał że bez broni, sam przeciwko trzem uzbrojonym bandytom nie ma najmniejszych szans. Jego przeciwnikowi z pomoc± przyszedł kolega. Uniósł swój miecz nad głowę i rozpędził się, by zadać Snake’owi ¶miertelny cios. Nagle przewrócił się, a z jego ust pociekła krew. Powodem tego wypadku był miecz tkwi±cy w jego piersi. Nie był to jednak jego miecz. Nie był on też podobny do mieczy, które mieli ze sob± meksykańcy. Był bardzo ciężki i miał złot±, rzeĽbion± rękoje¶ć w kształcie głowy smoka. Snake odwrócił się i zobaczył Ferdinalda stoj±cego dobrych kilkadziesi±t kroków za nim. On to rzucił miecz, który lec±c z ogromn± prędko¶ci± uratował Snake’owi życie zabijaj±c jego wroga.
- Ornerius!!! – krzykn±ł rozpaczliwie Don Falco, jednak widz±c, że kolega nie żyje, swoj± rozpacz przemienił w agresję i chęć zemsty. Z rykiem w¶ciekło¶ci zamierzył się mieczem na Snake’a, ale z nerwów chybił i tylko lekko drasn±ł go w ramię. Snake wyszarpn±ł miecz Ferdinalda z trupa Orneriusa i stan±ł do walki. Po chwili oba stalowe ostrza skrzyżowały się ze sob± z ostrym zgrzytem. Wtedy to wła¶nie dobiegł do nich Ferdinald. Bez słowa umie¶cił swoj± pię¶ć na twarzy Victora, który niemal natychmiast złapał go za ramię i wykręcił mu rękę do tyłu. Ferdinald jednak drug± ręk± złapał go za twarz i wkładaj±c mu palce w oczy odepchn±ł z ogromn± sił± do tyłu. Victor stracił równowagę i upadł na ziemię. W tym samym czasie Snake rozbroił Don Falco, wytr±caj±c mu z dłoni miecz.
- Wyno¶cie się st±d i więcej nie wracajcie! – rozkazał przyjaciel Snake’a.
Victor ze swoim kompanem podnie¶li się z trawy. Don Falco próbował jeszcze sięgn±ć po swój leż±cy na ziemi miecz, ale Snake był szybszy.
- Pozwól, że twój miecz zostawię sobie na pami±tkę naszego spotkania!
Jego wrogowie byli po prostu w¶ciekli, ale nie mieli wyboru. Chc±c uj¶ć z życiem musieli posłuchać Ferdinalda. Victor tylko rzucił jeszcze przez zaci¶nięte zęby:
- Je¶li jeszcze raz zbliżysz się do mojej siostry, to nawet sam diabeł ci nie pomoże!!!
Wreszcie meksykańcy przeszli przez rzekę i zniknęli w cieniu drzew. Ferdinald zobaczył krwawi±c± ranę na ramieniu Snake’a.
- Pokaż mi to – powiedział.
- To nic, ledwie dra¶nięcie – odezwał się Snake.
Ferdinald jednak wyci±gn±ł rękę i położył dłoń na zakrwawionej ranie. Snake poczuł przyjemne ciepło. Ferdinald po chwili zdj±ł rękę, a po ranie nie było już ani ¶ladu. Snake ze zdziwienia otworzył usta.
- Jak to zrobiłe¶?
- Mój dziadek mnie nauczył – odpowiedział Ferdinald – Mieszka samotnie w lesie, na północ st±d.
Snake’owi za¶witało w głowie.
- Pustelnik Dagonius jest twoim dziadkiem?!
W jego wiosce stary Dagonius był doskonale znany. Umiał znaleĽć radę na każdy problem i wyleczyć każd± dolegliwo¶ć.
Snake u¶cisn±ł dłoń przyjacielowi.
- Dzięki za pomoc! Bez ciebie skończyłbym jako pokarm dla rybek – spojrzał na rzekę.
- Po prostu byłem w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie – roze¶miał się Ferdinald – Ale na drugi raz umawiaj się na randki w bezpieczniejszym miejscu!
- Nie masz nic przeciwko temu, że ona jest stamt±d? – zapytał Snake.
- Nie gadaj głupstw... Przecież to jasne, że nie możesz rozkazywać swemu sercu. Ale czy musiałe¶ trafić akurat na córkę króla?
To be continued...

Kiedy Snake żegnał się z Justyn± było jeszcze przed zachodem słońca. Dziewczyna chciała być tym razem wcze¶niej, obawiaj±c się, że będ± jej szukać. Snake szedł wzdłuż rzeki nie wiedz±c, że kilkaset kroków przed nim w tym samym kierunku szedł Vincent, zamierzaj±c donie¶ć o wszystkim przełożonym. ¦miał się już na sam± my¶l o tym, że wreszcie zniszczy Snake’a. Nie było mu jednak dane to zrobić. Nagle drogę zast±piło mu trzech mężczyzn. Wszyscy mieli czarne włosy i ogniste spojrzenie. Ubrani w czarne kamizelki i szerokie pasy, wyszli z krzaków odcinaj±c mu drogę z obu stron. Jeden z nich był wyższy od pozostałych i miał ciemny, może jednodniowy zarost. Na szyi miał łańcuch z zawieszonym na nim żelaznym krzyżem.
- Stój, psie! – odezwał się do Vincenta. Ten zatrzymał się i sięgn±ł po miecz.
- Zginiesz, meksykańcu! – z dzikim rykiem zamierzył się na napastnika.
On jednak zrobił szybki unik i miecz Vincenta trafił w próżnię. Stoj±cy obok niego meksykanin wymierzył mu celne kopnięcie w brzuch i Vincent upadł na ziemię krzywi±c się z bólu.
- To ty zginiesz, padalcu – drugi z napastników miał już zamiar wbić swój miecz w pier¶ Vincenta, ale mężczyzna z łańcuchem powstrzymał go ruchem dłoni. Splun±ł na ziemię i zwrócił się do leż±cego przystawiaj±c mu koniec miecza do gardła:
- Sk±d się tu wzi±łe¶? Co robisz na naszej ziemi?
- Używam jej jako kibla, gównojadzie! – w głosie Vincenta było pełno pogardy.
- Nienawidzę takich jak ty – powiedział nieznajomy oprawca – zarżn±łbym cię jak wieprza, ale może puszczę cię wolno, jak powiesz mi jedn± rzecz...
- No? – zaciekawił się Vincent. Pomy¶lał, że może warto zmienić taktykę i wyj¶ć cało z opresji by potem zrobić to, co zaplanował – Co chcesz wiedzieć?
- Ile macie wojska?
- Na razie około pięciu setek ludzi... ale może będzie więcej.
- Broń? – zapytał meksykanin ci±gle trzymaj±c Vincentowi miecz na gardle
- Miecze, topory i maszyny oblężnicze. To może teraz...
- Dzięki – mrukn±ł tamten i momentalnie opu¶cił miecz w dół, barwi±c trawę na czerwono. Vincent zacharczał, zamrugał oczami i umarł.
- Twoim oprawc± jest Victor Niepokonany! – wyszczerzył zęby jego morderca i rzucił do stoj±cych obok ludzi – Idziemy!

Snake znalazł wreszcie przej¶cie na drug± stronę rzeki, nie chciał bowiem znów pomoczyć ubrania. Były to kamienie ułożone tak, że stanowiły pomost pomiędzy brzegami rzeki. Dawno już jednak nikt z niego nie korzystał. Przeszedł na drug± stronę zastanawiaj±c się kto był na tyle silny, żeby przyci±gn±ć tutaj te głazy. Wszedł już na dróżkę prowadz±c± do zamku, kiedy usłyszał za sob± czyje¶ kroki. Obejrzał się i ujrzał trzech ubranych na czarno mężczyzn. Stoj±cy w ¶rodku post±pił krok do przodu i splun±ł na trawę. Pozostali nadal żuli tytoń. Jeden z nich spojrzał na Snake’a, wyci±gn±ł rękę i dotkn±ł ni± ramienia swego przywódcy.
- Czego chcesz, Don Falco?
- Szefie, ten typ... Widziałem go wczoraj z twoj± siostr±!
To be continued...

Kiedy wrócił do zamku wci±ż wspominał w my¶lach tamto spotkanie nad rzek±. Przechodz±c korytarzem usłyszał, jak Crato krzykn±ł co¶ w jego kierunku, a stoj±cy przy nim dwaj jego kolesie wybuchnęli ¶miechem. On jednak szedł jak w transie. Dotarł do swego pokoju, otworzył drzwi i opadł na łóżko. Nie mógł już doczekać się jutrzejszego spotkania. Ona była jak wiosna, która przyszła w promieniach słońca i rozgrzała mu serce. Wiedział, że dla niej zrobiłby wszystko...
Z rozmy¶lań tych wyrwało go pukanie do drzwi. Zaprosił go¶cia do ¶rodka. Przybyszem był Gladius.
- Snake! Co się z tob± dzieje? Jeste¶ chory, czy co?
- Nie... Nie było mnie w zamku... Co robili¶cie?
- Nic ciekawego, poszli¶my na siłownię a potem grali¶my w karty z Marco i Ferdinaldem. A potem przyszedł Rocco i oskubał nas jak... Zreszt± nieważne. Powiedz co ty robiłe¶? Gdzie cię nosiło, chłopie?
- Byłem nad rzek±... Spotkałem dziewczynę, rozmawiali¶my... Gladius, chyba się zakochałem!
- Brawo! – krzykn±ł wesoło jego kolega – A kim jest twa wybranka?
- To piękna i miła dziewczyna. Nazywa się Justyna i mieszka po tamtej stronie rzeki.
- Meksykanka?! - zdumiał się Gladius – Snake, chyba nie powiniene¶...
- Poczekaj, przyjacielu – przerwał mu Snake – Ludzi nie os±dza się ani po tym sk±d pochodz±, ani też po tym co o nich powiadaj±.
- To prawda... – zastanowił się Gladius – To z pewno¶ci± przyjemna dziewczyna i niewiele ma wspólnego z tym całym bydłem z jej kraju. Musisz jednak uważać, by nie zaszkodzić jej i sobie.
- Co chcesz przez to powiedzieć?
- Wiesz, jacy s± ludzie... To nie jest dobrze, ale potrafi± być często gorsi niż stado w¶ciekłych wilków. Rozumiesz, co mam na my¶li?
- Tak Gladius. Dzięki – Snake usiadł na łóżku.
- Ja nic nie powiem, ale uważaj i nikomu nie mów o was... Staraj się też, by nie widziano was razem.
- Dlaczego? Ja j± kocham i nie obchodzi mnie, co my¶l± inni
- Snake, tak będzie bezpieczniej. Znasz Crato, widziałe¶ go w akcji a podobno ci z Meksyku s± jeszcze gorsi... Nie chcę, żeby to się skończyło Ľle
- Dobrze, będziemy uważać. Ale wiesz, co ja o tym my¶lę!
Gladius u¶miechn±ł się.
- Nie byłe¶ na obiedzie, nie jeste¶ głodny?
- Chyba tak – zauważył Snake. Jego żoł±dek dopiero teraz zacz±ł dawać o sobie znać.
- Zanie¶li¶my z Hallmarkiem twoj± porcję do naszego pokoju. Trochę to zimne, ale da się zje¶ć.
- Dzięki, Gladius. Na tobie zawsze można polegać – ucieszył się Snake i zerwał się na nogi.
- A póĽniej pójdziemy do baru. Ja stawiam.

Ranek strasznie się Snake’owi dłużył. Na ¶niadaniu nie mógł usiedzieć na miejscu, a r±banie drewna też szło mu z oporem. Zdawało mu się, że nie pociętych kawałków pni ci±gle przybywało. Wreszcie jednak się z tym uporał, poszedł do pokoju, przebrał się rzucaj±c niedbale ubranie robocze na łóżko, potem niepostrzeżenie wymkn±ł się z zamku. Przynajmniej tak mu się wydawało. Nie zauważył, że w ¶lad za nim z cienia wynurzył się ubrany na czarno osobnik ze złowrogim błyskiem w oku. Snake’a niosło jak na skrzydłach. Tego dnia również było ciepło, ale wiał lekki orzeĽwiaj±cy wiaterek. Wreszcie ujrzał drzewo i rzekę, od której odbijał się blask słońca. Przy¶pieszył kroku i wkrótce znalazł się w znajomym miejscu. Było tam jednak jeszcze pusto. Rozejrzał się po okolicy, ale w pobliżu nie było żywej duszy. Usiadł więc pod drzewem, wyj±ł nożyk który nosił przy pasku, wzi±ł kawałek suchej gałęzi i zacz±ł rzeĽbić. Wyszło mu małe serduszko, w którym wyrył imię swej wybranki. Wreszcie zobaczył, że od drugiej strony rzeki kto¶ się zbliżał. Był jeszcze na tyle daleko, że nie można było go rozpoznać, ale Snake wiedział, kto to jest. Nie zastanawiaj±c się wskoczył do rzeki. Chłodna woda trochę go od¶wieżyła i dodała energii. Szybko przepłyn±ł na drug± stronę i wybiegł na spotkanie swej ukochanej. Justyna również podbiegła do niego. Rzuciła mu się na szyję, a Snake j± pocałował.
- Tęskniłam za tob± – szepnęła dziewczyna.
- Ja też – powiedział Snake patrz±c w jej br±zowe oczy – Mam tu co¶ dla ciebie.
Wyj±ł ze swoich mokrych spodni drewniane serduszko.
- Ładne... Dzięki, Snake! – ucieszyła się Justyna.
- Jeste¶ sama? A gdzie ta... jak jej tam... Nastasia?
- Powiedziałam jej, że chcę zostać z tob± sama. Oczywi¶cie powiedziała, że musi mnie pilnować, ale ja uciekłam przez okno... – roze¶miała się.
- Jeste¶ kochana – Snake obj±ł j± ramieniem.
Tymczasem spomiędzy krzaków wystawał ozdobiony spiczast± bródk± łeb, szczerz±c zęby w u¶miechu.
Ci±g dalszy nastapi...